WordPress is eindelijk klaar voor 2026

Priscilla zat op de bank met haar telefoon. Ze wilde een tekstje aanpassen op haar eigen website. Iets met een nieuwe klankschalensessie, datum, plek, korte uitleg. Vijf minuten werk, leek het.

Twintig minuten later legde ze de telefoon naast zich neer. Ze had het opgegeven.

Ze gebruikt WordPress met Kadence. Een nette stack, niks mis mee. Op een laptop is dat allemaal werkbaar. Op een telefoon valt het uit elkaar. Gutenberg op mobiel is een eindeloos heen-en-weer tussen blokken die te klein zijn om aan te tikken, een toolbar die over je tekst valt, en een opslagknop die zich verstopt achter een hamburgermenu in een hamburgermenu. Voor iemand met dyslexie en dyscalculie is het niet een kwestie van "even doorzetten". Het kost echt iets. Concentratie, geduld, vertrouwen dat je niet per ongeluk de hele pagina sloopt.

Ze is creatief, slim, muzikaal. En haar eigen website was voor haar dichtgetimmerd geraakt.

Dit is geen verhaal over Priscilla. Dat is geen anekdote om te illustreren wat een product kan oplossen. Het is gewoon wat er gebeurde, en het bleef hangen.

WordPress in 2026

WordPress draait op zo'n 43% van het web. Het is volwassen, breed gedragen, en in veel opzichten extreem capabel. Maar de manier waarop je er content op zet, voelt nog grotendeels alsof het 2016 is. Een desktop-omgeving, met de muis, in een browser-tab die je openhoudt naast je code-editor.

De rest van software is in tien jaar ergens anders heen gegaan. Mensen praten tegen hun telefoon. Mensen typen niet meer alles uit, ze dicteren. De drempel om iets te zeggen tegen een interface is vrijwel weg, terwijl de drempel om iets te klikken in een blok-editor op een 6-inch scherm alleen maar hoger is geworden.

Voor de mensen die ik bouw voor, yoga-docenten, klankschaal-therapeuten, kleine ondernemers met één pagina en geen technische achtergrond, is dat het verschil tussen "ik zet het er even op" en "ik vraag of mijn neefje ernaar kan kijken volgend weekend". Tussen autonomie en afhankelijkheid.

Dat verschil is groter dan een UX-issue. Het bepaalt of WordPress nog van hen is.

Wat we ervan gemaakt hebben

SailWP is begonnen als een schoon thema (klein, snel, GPL, alles ingebouwd wat normaal acht plugins kost). Maar de echte verschuiving zit in de Co-pilot.

Je opent je site, je tikt op een bootje rechtsonder, en je praat. "Voeg een sectie toe over de avondsessie van zondag. Houd de toon zacht. Plak de afbeelding eronder." Of typen, als je dat liever doet. Of een spraaknotitie van twintig seconden inspreken terwijl je in de tram zit.

Op de achtergrond gebeurt het werk dat anders een uur klikken kost. De co-pilot leest je pagina, snapt je thema, en stelt iets voor. Je ziet een preview. Je accepteert, of je vraagt een ronde aanpassing. Klaar.

Het werkt op je telefoon zoals het op je laptop werkt. Niet als bijgedachte, maar als uitgangspunt. Priscilla was de eerste die ik in mijn hoofd had toen we de mobiele versie bouwden. Niet "ook geschikt voor mobiel". Geschikt vóór mobiel.

Dat is geen feature die je in een changelog zet. Dat is een houding.

De stille vraag

Er zit een ongemakkelijke vraag onder dit hele verhaal. Waarom heeft WordPress core dit zelf niet gedaan?

De infrastructuur is er. De gebruikersbasis is er. Het probleem is bekend. Iedereen die ooit op een telefoon een WordPress-pagina heeft proberen aan te passen, weet dit.

Ik ga er geen tirade van maken. Mullenweg en het core-team hebben hun eigen prioriteiten, hun eigen politiek, hun eigen redenen waarom dingen gaan zoals ze gaan. Ik bouw geen kritiek, ik bouw een product.

Maar als de stewards van het grootste open content-platform ter wereld het niet regelen, dan vult iemand anders het in. Soms is dat een bedrijf met een marketingbudget. Soms is het een Nederlander op een zolderkamer die boos werd toen zijn ex haar eigen website niet kon updaten op haar telefoon.

Een van die twee opties is gezonder voor het ecosysteem.

Tot zover

Ik weet niet of SailWP groot wordt. Ik weet wel dat Priscilla nu, sinds een paar weken, gewoon vanaf haar bank tikt of inspreekt wat ze wil veranderen, en dat ze het ook daadwerkelijk publiceert. Het kost haar geen twintig minuten meer. Het kost haar geen geduld meer.

Voor mij is dat genoeg om door te bouwen. Niet omdat het een verhaal is dat goed klinkt op LinkedIn. Maar omdat ik ergens onderweg ben gaan geloven dat een hoop van het werk dat we voor "doelgroepen" doen, eigenlijk werk is dat we voor één specifiek iemand doen die we kennen, en dat de rest erbij meelift.

WordPress is in 2026 eindelijk klaar voor de mensen die het gebruiken. Niet omdat de core-roadmap dat regelt. Omdat we het er zelf op hebben gezet.

Als Mullenweg het alsnog inhaalt, mooi. Dan heb ik mijn werk gedaan.